shupa

Галоўная праблема ў тым, што якраз цяпер беларуская мова перажывае чарговую “міжнармалізацыйную” фазу, якая пачалася гадоў 15-20 таму.

Афіцыйны правапіс меў і надалей мае свае сыстэмныя хібы і супярэчнасьці (як і любы іншы ў любы момант - але ў нас яшчэ і таму, што сфэра ўжываньня мовы ад 30-х гадоў была значна звужаная і таму вострай патрэбы ў ліквідацыі гэтых хібаў у беларускім грамадзтве не адчувалася).

Ад канца 80-х усё яшчэ больш ускладнілася “ўварваньнем” яшчэ менш упарадкаванай тарашкевіцы (-цаў). Чаму, як і нашто (рэвалюцыйны максымалізм, прага альтэрнатывы ігд.)- сёньня ня мае значэньня. Ёсьць як ёсьць.

Абсалютная бальшыня спрэчак на гэты конт непазьбежна спаўзае да эмоцыяў, пры гэтым рацыянальнай аргумэнтацыі малавата па абодва бакі барыкадаў.

Гэтак і будзе аж пакуль ня зьявяцца спрыяльныя экстралінгвістычныя фактары, галоўны зь якіх - рэальнае павышэньне статусу беларускай мовы, пашырэньне сфэры ўжываньня, калі навядзеньне парадку, нармалізацыя стануць жыцьцёвай неабходнасьцю. Можа, тады абодва “варожыя” бакі зразумеюць, што істотнай розьніцы паміж наркамаўкай і тарашкевіцай няма, і пагодзяцца на нейкім сынтэтычным узаемапрымальным аб'яднаўчым варыянце.

Калі гэта здарыцца - сказаць цяжка. Ва ўсялякім разе ад мовазнаўцаў тут ня надта што й залежыць.

Адзіная разумная палітыка для ўсіх нас на гэтым этапе - быць максымальна талерантнымі да “другога боку”. І працаваць над культурай мовы - незалежна ад ніякіх тарашкамавак.