shupa

Пачаўся трохтыднёвы адпачынак, захацелася ўсё астатняе адкласьці ў бок і перакладаць, перакладаць...

Аднак найперш трэба дарабіць адну вялікую працу, хаця б да канца лета.

Пакуль жа толькі трошкі адвёў душу, каб ня так сьвярбела :)


Міленка Ергавіч. Юлдуз (з кнігі “Іншала, мадона, іншала”, пасьля згаданай працы - першая на чарзе ў маім сьпісе to do).

( Read more... )


Антанас Шкема. Белы саван (кнігу паабяцаў выдаць да канца наступнага году)

( Read more... )


Нагіб Махфуз. Паміж двух палацаў (першая кніга “Каірскай трылёгіі”, якая, дарэчы, ніколі ня выйшла па-расейску. Гэта - проста як практыкаваньне, безь ніякіх сур'ёзных намераў :)

( Read more... )

Дальбог, нічым іншым і не займаўся б...

Марва аш-Шарбіні хадзіла па Дрэздэне ў хіджабе - можа й ня самы дарэчны прадмет адзеньня для Дрэздэна, але не забываймася, што, скажам, якія гішпанскія жанчыны скінулі тыя хіджабы адносна нядаўна, а пра нашых вясковых цётак я й не кажу. Ну, няважна. Летась Марва гуляла з 2 гадовым сынам і на дзіцячай пляцоўцы ўступіла ў камунікацыю з Алексам В. Пра Алекса В. невядома нічога, як толькі што ён панаехаў з Расеі. Алекс займаў арэлі, і Марва папрасіла яго саступіць тыя арэлі на нейкі час, каб і іншыя маглі пагушкацца. Рускі Алекс абазваў яе тэрарысткай (бо ў хіджабе, значыць чарнажопая і няруская) і можа яшчэ шмат чым, але Марве было дастаткова першага. Яна нечакана шмат ведала пра свае правы і куды трэба ісьці, каб іх бараніць.

Суд прысудзіў нямецкаму ДПНІсту 780 эўраў. Той падаў апэляцыю. Паседжаньне адбылося 1 ліпеня. Алекс у залі суду падыйшоў да Марвы, выказаў меркаваньне, што такія, як яна, ня маюць права жыць, дастаў невядома як пранесены нож і нанёс ёй 18 удараў. Яна памерла ў залі суду. Цяжарная на трэцім месяцы. Муж, які быў побач, спрабаваў бараніць, атрымаў сваё, а яшчэ ахоўнік зь перапуду пачаў страляць і прастрэліў яму нагу. Муж быў пару дзён у коме. Усё гэта бачыў і трохгадовы сын.

Я што. Марва была з Александрыі. Скончыла Ангельскі дзявочы коледж. Вывучылася на фармацэўта. Сем гадоў гуляла ў нацыянальнай гандбольнай камандзе Эгіпту. Муж - спэцыяліст у генэтыцы, рабіў у Нямечыне дактарат.

Што херова. Што Марва цяпер - “пакутніца за хіджаб”. І што ўсё выглядае як “канфлікт цывілізацыяў”. І што звычайная чалавечая нармальнасьць на гэтым фронце зноў адкінута на стагодзьдзі назад. Што той Алекс быў менавіта з Расеі.

Што добра. Найбольшую падтрымку Мусульманскай грамадзе Нямеччыны выказала на словах і на справе Юдэйская грамада Нямечыны. Можа гэты сьвет яшчэ не безнадзейны.

У Александрыі імя Марвы дадуць адной з вуліц.

Гляджу парад.

Вось наш з Барысом Віянам адказ на ўсю гэтую гнюсоту:

Таварыш прэзыдэнт,
я вам пішу пасланьне -
прыемнага чытаньня,
як знойдзеце мамэнт...

Лета пара адпачынкаў. Праз пару тыдняў выбіраемся ў Панонскія балоты, магчыма з выездамі ў Босну і ў Славенію. Ну і ў Аграм-штадт. Каб не паказвацца людзям з пустымі рукамі - трошкі папрацуем - ...

Міленка Ергавіч

ДРУГІ ПАЦАЛУНАК ГІТЫ ДАНОН

( Чытаць пераклад )

Тут раптам з наводкі Жвіра выкапалася вось такое:

Webster's Belarusan-English Thesaurus Dictionary

Edited by Professor Philip M. Parker, Ph.D.
Chaired Professor of Management Science
INSEAD (Singapore and Fontainebleau, France)

Больш за 700 старонак.
$29 на Амазоне.

А цяпер па дзелу.

( Далей не для слабых нэрваў )

Пачынаючы ад 1 верасьня 2009 году, "Радыё Швэцыя" спыняе вяшчаньне на беларускай мове.

Пра гэта паведаміў кіраўнік Міжнароднага каналу Швэдзкага нацыянальнага радыё (у гэты канал уваходзіць і "Радыё Швэцыя") Інгемар Лёфгрэн. Паводле спадара Лёфгрэна, Швэдзкае радые...:

- ...Зрабіла цяпер выбар на карысьць вяшчаньня на адной зь вялікіх эўрапейскіх моваў, а менавіта - рускай, тым больш, што гэта мова, якую разумеюць і ў Беларусі.

У 1972-1978 гг. я слухаў Швэдзкае радыё амаль кожны дзень. Ясна, на адной зь вялікіх эўрапейскіх моваў. Але сёньняшняя навіна не парадавала...

Закранутае мною ўчора хрэстаматыйнае пытаньне пра разьдзецца/распрануцца, якое вырашаецца зазіраньнем у любы беларускі слоўнік - ад Крапівы да Станкевіча - нечакана выклікала не(па)разуменьне з самых розных бакоў.

zaprudski пачаў даводзіць, што літаратары агаляліся толькі ў пераносным сэнсе і што пра вопратку/адзеньне там зусім не было гаворкі.

abrykos заступіўся за апранатараў аргумэнтам, што вопратка - гэта сынонім адзеньне, а значыць апрануць - гэта тое самае, што адзець.

mirritil наагул ніколі ў жыцьці не разьдзяваў(ся), а спыняў працэс на распрананьні...

А сёньня я на нашым сайце пабачыў вось што: Калі на вуліцы да вас падыходзіць паліцыя і пачынаецца высьвятленьне, правільна ці няправільна надзета ваша жонка...

UPD: А толькі што на Бялсаце пачуў: навошта ты апранула гэты пачварны парык...

Давядзецца напісаць сур'ёзна.

( Read more... )

У сувязі зь нядаўнім мастацкім актам беларускіх літаратараў - сьмешнае паўсюднае дэбільнае ўжываньне слова “распрануцца” у сэнсе “разьдзецца” - што ў Будзьме, што ў НН, што на РС :)

У сэнсе - беларус(ка) ужо на ўзводзе, калі партнэр, зайшоўшы ў хату, яшчэ толькі распранецца? А сэксам займаюцца цнатліва - не разьдзеўшыся, а толькі скінуўшы кажух і лыжы?

Або, што больш пікантна - беларусы пад кажухамі і лыжамі нічога ня носяць?

twitter.com
#iranelection

гэтай ноччу я еду празь зябкі горад і маю часу цэлую вечнасьць да канца кампакта, а ты завіс п'яны ў пень на пераходзе, бо табе больш няма куды дзецца. сёньня я гадую цытрынавае дрэва і мушу выжыць яшчэ пяць гадоў, каб пабачыць, як яно будзе цьвісьці, а ты шукаеш сэнсу паміж цытатамі суіцыдальнага плэйліста.

сёньня я атрымліваю апошнюю зарплату, а ты прапаўзаеш міма ў казіно, бо табе напляваць, колькі ты прайграеш. толькі раніцай у мяне яшчэ ёсьць капейка на каву, а ў цябе ўжо няма, таму ты спыняесься і просіш у мяне цыгарэту. сёньня я п'ю піва на бальконе над скрыжаваньнем, а ты знаходзіш прытулак то ў адных, то ў другіх сяброў як бяздомны падарунак, які перадаюць з рук у рукі.

сёньня цябе нехта кахае і ты прачынаесься не адзін, гуляесься са словамі і сьмяесься, а я схіляюся над сыстэмай і ўсьміхаюся нябачным курсорам, як чэшырскі кацяра. ты сустракаеш фатальную жанчыну і ня ведаеш, што будучыні няма, а я крэсьлю кароткатэрміновыя і доўгатэрміновыя пляны выжыванньня ў невядомым. сёньня ты маеш сяброў, а я ўжо не, заўтра твае прыяцелі эмігруюць, а мае жэняцца і нараджаюць дзяцей.

сёньня я ня ведаю, кім буду пасьлязаўтра, а ты канчаеш школу і паступаеш вучыцца на спэцыяльнасьць сваіх мараў, хоць заўтра ты ўжо толькі прадавачка ў максіме, што ўспрымае колеры баркодамі, як я гексадэцымаламі. заўтра мяне чакае яшчэ адзін тыдзень начных зьменаў, а ты бурчыш, што едзеш у вёску і табе ня будзе чаго рабіць. калі сёньня ты зелянееш, пішучы яшчэ адну навуковую працу, рвесься на кавалкі, не пасьпяваеш і перажываеш, то я выключаю тэлефон, і ўжо няважна які дзень або пара году, бо гэта ня скончыцца ніколі.

сёньня я сустракаю чорнага кур'ера, а цябе падманвае кішэньнік. сёньня па маёй вуліцы гуляюць героі анімэ, а ты падлічваеш каналізацыйныя люкі паміж домам і пунктам прыёму тары. заўтра ты будзеш выць ад злосьці ці прыкрасьці, а я буду радавацца прыемным нечаканасьцям, ты зьедзеш з катушак і цябе пакладуць у шпіталь, а я паеду стопам у альбанію і мной будуць кіраваць толькі дарожныя знакі.

сёньня я ўжо ад раніцы выключаю мазгі, а ты да самага вечара застаесься чалавекам, заўтра мы мяняемся месцамі і тады ўсё трэба чытаць ад пачатку.

кліматычная зона стабільная, кардыяграма з пульсам, узровень шуму дапушчальны, у горадзе ўсталяваўся пастаянны index of fuckedness

(katiba)

Вельмі мілы слоўнік:

http://zodynas.kriu.lt/

katiba, дзякую!

Я думаў, што ў Янэзаў уся астатняя музыка (апрача Magnifico!) - гэта ўсялякія аўстрыяцкія ёдлі.

Аж не. Могуць, калі захочуць.



Хоць я і арыгінал люблю, але гэта нешта. І на акардэоне, як выяўляецца, ня толькі полькі граць можна. І на обшчэпанятнам сьпяваць ня ў падлу :)

Мы з Вовам віртуальна пазнаёміліся ў 1996-м, у славутай і даўно забытай рассылцы Belarus Mailing List. Я якраз у тым часе жыў у БНР і выпадкова натрапіў там на ягонае імя...



Так мы й пазнаёміліся :)

У 1998-м на РС пачала калыхацца ідэя завесьці сваю вэб-старонку, і на лета тагачасны дырэктар ВС шукаў нейкага інтэрна з тэхнічнымі здольнасьцямі, дзе яму і быў нараены Вова. Памятаю, як я яго сустракаў на Hlavním Nádraží, памятаю, як ён ледзь не памёр ад страху, калі першы раз чытаў навіны ў жывым этэры...

Пасьля нашы дарогі сыходзіліся і разыходзіліся, але кантакт не перапыняўся. Сёньня я падумаў - а хто ж даслаў мне першы камэнт на мой першы постынг у LJ у далёкім 2002-м? Sure enough - Вова :)

http://shupa.livejournal.com/313.html

Ну а пасьля, у 2004-м яны з Надай прыехалі ў Прагу. Таксама ёсьць што ўспомніць усялякага - і вясёлага, і сумнага, і радаснага, і страшнага...

Пра ўсё гэта можна напісаць значна болей, але часу ў нас шмат - цэлая вечнасьць!

ВОВА

Нада, мама, тата, Даша - сёньня (і ня толькі) я з вамі!

Томэк Бараноўскі замуціў на delfi.lt цэлы холівор, гэтым разам пераважна ўнутрылітоўскі, справакаваўшы суродзічаў на крывавае калупаньне ў сваіх этнічных каранях (камэнтаў ужо за 200). Галоўная Томкава ідэя - Аляксандар Рыбак беларус, а значыць амаль літовец, ва ўсялякім разе прадстаўнік ВКЛ-цывілізацыі, што і адбілася на ягонай творчасьці, якой ён бліснуў на ўсю Эўропу. Таму Літва (таксама) можа лічыць сябе пераможцай у конкурсе.

У камэнтарах трамбуецца і іншая тэма - зьвязаная з “сапраўдным” літоўцам на Эўравізіі - Дзімам Шаўровым - ціпа хто большы літовец - Рыбак ці Шаўроў. Выступ Дзімы (пад мянушкай Саша Сон(г)) спрычыніў і палітычны міні-землятрус. Лідэр Лігі маладых кансэрватараў Андрус Вішняўскас падаў у адстаўку пасьля таго, як па сеціве разыйшоўся камэнтар зь ягонага фэйсбуку, дзе ён абпляваў Дзіму з ног да галавы за тое, што той не літовец, выступаў не ў літоўскім народным строі і сьпяваў куплет па-расейску. У парадку разбору палётаў праф. В. Ландсбергіс ахарактарызаваў свайго маладога калегу “ідыётам”. Што правільна.

Неяк няясна занепакоіў мяне апошні ЖЖ-ліст зь Невялікага Княства Альгердзіі. Але я мушу пачаць здалёк...

Дваццаць пяць гадоў таму жыў я кілямэтраў за 150 ад Прагі - у горадзе Дрэздэне. Пра гэта можна напісаць горы і даліны (згадаю, што на суседняй вуліцы жыў нехта Пуцін, пра што я даведаўся значна пазьней, а то...), але зараз не пра гэта.

Тады, у 1984-м, я шчодра карыстаўся сваёй геаграфічнай сытуацыяй і як мог задавальняў свае славістычныя зацікаўленьні - зусім побач жыў маленькі славянскі народ, пра які да таго мала што і ведаў - лужыцкія сэрбы. За два гады кантактаў я начытаўся, наслухаўся і наглядзеўся колькі мог, навучыўся нават трошкі пісаць і гаварыць. Вельмі экзатычны досьвед. Выпадковая сустрэча на адным з фэстываляў у Будышыне з нашым адзіным лужыцкім энтузіястам - Алесем Траяноўскім - скончылася знаёмствам зь ягоным сябрам - лужыцкім пісьменьнікам Кшэсчанам Краўцам, які якраз меў сякія-такія беларускія сымпатыі.

Пасьля вяртаньня ў Менск мы нават які год з тым Краўцам перапісваліся (па-верхнялужыцку!), але пасьля неяк кантакт заціх, бо жыцьцё завярнула ў іншыя рэчышчы.

Усе гэтыя гады недзе ў падсьвядомасьці захоўвалася інфармацыя, што я маю ў Лужыцы стары кантакт, які пры нагодзе варта было б аднавіць. Апошнімі гадамі у гутарках за півам ці чым мацнейшым зь Янам Максімюком і Ондрам Соўкупам у нас раз-пораз узьнікае тэма “будзіцельскай” экспэдыцыі ў Лужыцу. І мы-ткі туды паедзем, і зусім хутка, і, вядома ж, знойдзем таго майго лужыцкага прыяцеля...

І вось Альгерд Б. сёньня піша: "У першы ж дзень да мяне прычапіўся нейкі лужычанін, падобны да адстаўнога бээсэсэраўскага паэта.
-- Что ты здесь дэлаешь? -- запытаўся ён. -- Ты должэн быт на родіне, со своім народом! Что ты, думаешь, твоя родіна не свободна? Нужно жіт дома, человек должен жіт дома! Только дома хорошо! Да у вас в Белоруссіі свободы больше чем здэсь! Разве у вас что-то запрешчалі? Я біл в Мінске, меня пріглашал ваш союз пісатэлей! Сам Чергінец! Я вашіх пісатэлей хорошо знаю..."

Нешта кальнула мне ў сэрца, і праз хвіліну я выгугліў гэты артыкул: http://sb.by/post/56171/

Ну што ж, да хуткай сустрэчы, Herr Schneider :)

Пакуль увесь музычны сьвет разьбіраўся хто горшы - Ялфімаў ці Рыбак, мы заўчора трапілі на сапраўднае музычнае сьвята - у наша гарадзішка зноў прыехаў Кудзесьнік і Маг, вялікі сын бразыльскага народу з каўбойскага племя гаушу, якое насяляе паўдзённы штат Рыў Грандзі ду Сул - Рэнату Баргеці (Renato Borghetti) з сваім квартэтам.



Баргеці грае на маленькай гармошцы, якая завецца гайта понту:



Дзьве актавы, дваццаць пяць кнопак і цэлы сьвет... Я злавіў сябе на тым, што гэтую музыку цяжка дакладна некуды залічыць. Тэрмін “фолк” гучыць амаль абразай, джаз - ну і ня джаз, хоць былі і моманты і элемэнты. У аснове - музыка гаушу, для Бразыліі зьява амаль што маргінальная. É um outro Brasil, disse Flavinha. Праўда, на дэсэрт зайграў Asa Branca - o gaúcho encontra o forró - канкрэтна парваўшы залю :)

Я на канцэрце нічога не здымаў, таму пазычаю відэа ў ютубе:



Пасьля канцэрту засталася ўся мясцовая бразыльская музычная грамадзкасьць сустрэлася з маэстрам і ягонымі калегамі для нефармальных кантактаў, у выніку якіх паміж V і RB адбыўся абмен дыскамі :)

Наста Някрасава ў “Начной Свабодзе”

Эгіпэцкі канал Аl Masriya паказвае копцкую Велікодную багаслужбу - на мове сьфінксаў і фараонаў (ну, з дамешкай арабскай). Не адарвацца :)

Палітыка: Пачынае дзейнічаць Эўрапейская эканамічная супольнасьць (Агульны рынак). – Эгіпэт і Сырыя злучаюцца ў Аб’яданую Арабскую Рэспубліку. – Пасьля адстаўкі Булганіна савецкім прэм’ерам становіцца Мікіта Хрушчоў. – Генэрал Шарль дэ Голь становіцца прэм’ерам, а пасьля і прэзыдэнтам Францыі. – Злучаныя Штаты запускаюць свой першы спадарожнік ”Эксплорэр”. – Сінгапур і Гвінея здабываюць незалежнасьць. – Японія ўступае ў ААН.

Літаратура: Нобэлеўская прэмія прысуджаная савецкаму пісьменьніку Барысу Пастэрнаку. Ляўрэат ад прэміі адмовіўся. Выходзіць раман Яна Патоцкага ”Рукапіс, знойдзены ў Сарагосе”, ”Структурная антрапалёгія” Клёда Леві-Строса.

Папулярная музыка: Джордж Гарысан далучаецца да гурту Quarrymen Джона Ленана і Пола Макартні. Элвіс Прэзьлі пакліканы на вайсковую службу. Гіты году - Tequila гурту Champs i Yakety-Yak у выкананьні The Coasters…

Беларусь: Беларуская ССР адкрыла сваё прадстаўніцтва пры ААН. – Заснаваныя новыя гарады – Наваполацак і Салігорск. – Менскі трактарны завод выпусьціў 100-тысячны трактар. – На заводзе БелАЗ у Жодзіне сабраны першы аўтасамазвал. - Выйшла першая кніга паэзіі Ўладзімера Караткевіча ”Матчына Душа”.

(22 MB)

Арсень Загорны. - Элвіс. - Максім Танк.

(22MB)

Учора паглядзелі Fados Саўры - я баяўся, што будзе нудна, але дзякуючы рэжысэру нудна зусім не было, сярод іншых прыемнасьцяў там знайшлася сапраўдная пэрліна:

Галіна Руднік, Янка Станкевіч, Элвіс Прэзьлі, пахаваньне Якуба Коласа...

(22MB)

Працяг сэрыі перадачаў “На хвалях Свабоды”.

Саветы рэагуюць на працу радыё. - Успаміны Галіны Руднік. - Што можна было пачуць у радыёэтэры 54 гады таму? - Песьня году...

(22 MB)