?

Log in

2013

Трапіўшы летась (нарэшце) у Ізраіль, я зразумеў, што не арыентуюся ў абстаноўцы і не валодаю тамтэйшай мовай так, як хацелася б, таму ў маіх кнігах-2013 голым вокам заўважаецца Ўхіл :) І таму іх сёлета было так мала.

Lawrence Durrell. Judith
Уладзімір Някляеў. Аўтамат з газіроўкай з сіропам і без
Возрожденное сокровище: Словарь запрещенного языка
Дзённік Дзімы Сямёнава. 1943-1947
Valzhyna Mort. Collected Body
Valzhyna Mort. Factory of Тears
Вальжына Морт. Я тоненькая, як твае вейкі
Etgar Keret. Hakaitana shel Kneler
Franc Giroud, Jean-Marc Stalner. Le cercle de Minsk 1-5 (BD)
Etgar Keret. Ga'agu'ai leKisindzher
Ruitu Modan. Karov rahok (roman grafi)
Александр Станюта. Городские сны
Меир Шалев. Как несколько дней…
Виктор Мартинович. Сфагнум
Аркан Карив. Переводчик
Сяргей Навумчык. Дзевяноста першы
David Grosman. Mišehu larutz ito
Sayeed Kashua. Vayhi boker
Амос Оз. Мой Михаэль
Амос Оз. Познать женщину
Амос Оз. Черный ящик
Елизавета Михайличенко, Юрий Несис. Иерусалимский дворянин
Amos Oz. Fima
Amos Oz. Panter ve sklepě
Said Kashua. Guf sheyni yahid
Elissa Bemporad. Becoming Soviet Jews
Joann Sfar. Le chat du rabbin 1-4 (BD)

Пачаў, але на 31.12 яшчэ ня скончыў - Meir Šalev. Roman rusi

Браўся чытаць: Юрій Винничук. Танго смерті. Рэдкі выпадак - ня здолеў прымусіць сябе адолець і 50 старонак...
Hugo. Les misérables - чытаў на кіндле ў самалётах, але самалётаў было мала, а старонак шмат...

У хатнім радыётэатры ўголас было прачытана:

Miljenko Jergović. Otac
Альгерд Бахарэвіч. Сарока на шыбеніцы
Jaroslav Hašek. Osudy dobrého vojáka Švejka. Díl 3, 4
Elfriede Jelinek. Die Liebhaberinnen
Michal. Ajvaz. Druhé město

На гэты момант яшчэ прачыталі 750 старонак з 1000: Miljenko Jergović. Rod

З прачытанага нешта спадабалася, нешта менш, нешта раззлавала, але нічога надзвычайнага ня трапілася.

Трошкі паезьдзілі:

ЗША
Нямеччына (3)
Літва (2)
Аўстрыя
Ізраіль (2)
Харватыя
Гішпанія

Тут істотна адно: 2013 быў першы год у маім жыцьці, калі я ня быў у Беларусі.

Падзея году - Весна. (І ня толькі году.)

Неяк зашмат было стратаў сярод сяброў і калегаў - Юрась, Валодзя, Віктар, Галя. Нас усё менш... Таму тых сяброў, што застаюцца, пачынаю цаніць і шанаваць удвая - спадзяюся ў наступным годзе бачыцца зь імі чым часьцей. Тым часам за гэты год зьявіліся і новыя сябры ці блізка да таго - як віртуальныя, такі рэальныя.

Карацей, толькі наперад. З Новым Годам!

Этгар Керэт

Раптам стук у дзьверы

«Раскажы мне апавяданьне», — загадвае барадаты мужчына, які сядзіць побач са мною на канапе ў гасьцёўні. Сытуацыя, прызнаюся, ня надта каб прыемная для мяне. Я ж пішу апавяданьні, а не расказваю іх. Дый тое я раблю не на замову. Апошні чалавек, які папрасіў мяне расказаць яму апавяданьне, быў мой сын. Гэта было год таму. Я расказаў яму нешта пра фэю і мышку, нават ня памятаю што, і празь дзьве хвіліны ён заснуў. Але тут сытуацыя істотна адрозьніваецца. Бо ў майго сына няма барады. Або пісталета. Бо мой сын прыгожа папрасіў у мяне апавяданьне, а гэты чалавек проста спрабуе вырваць яго ў мяне гвалтам.

Я спрабую растлумачыць барадатаму, што калі ён пакладзе пісталет назад у кабуру, гэта будзе яму толькі на карысьць. Нам абодвум на карысьць. Цяжка прыдумаць апавяданьне, калі ствол зараджанага пісталета скіраваны табе ў галаву. Але чалавек упарціцца. У гэтай краіне, тлумачыць ён, калі ты нешта хочаш, то мусіш патрабаваць гэтага сілай. Ён — новы рэпатрыянт з Швэцыі. У Швэцыі з гэтым зусім інакш. Там, калі нешта хочуць, дык ветліва просяць і ў бальшыні выпадкаў атрымліваюць. Але на гэтым распараным і задушлівым Блізкім Усходзе гэта ня так. Тут табе дастаткова тыдня, каб зразумець, як яно працуе. Ці, дакладней кажучы, каб зразумець, як яно не працуе. Палестынцы прыгожа папрасілі ў дзяржавы. Атрымалі? Хера атрымалі. Пачалі узрываць сябе ў аўтобусах зь дзецьмі, і раптам да іх пачалі прыслухоўвацца. Пасяленцы хацелі, каб зь імі ўступілі ў дыялёг. Уступілі? Трасцы ўступілі. Разьвялі мачылава, пачалі паліваць памежных паліцыянтаў кіпучым алеем, і раптам ім пачалі ісьці насустрач. Гэтая краіна — гэта такая краіна, якая разумее толькі сілу, пра што б ні йшла гаворка — пра палітыку, пра эканоміку ці пра месца на паркоўцы. Тут мы разумеем толькі сілу.

Швэцыя, месца, зь якога рэпатрыяваў барадаты, гэта месца перадавое і пасьпяховае ў шмат якіх сфэрах. Швэцыя — гэта ня толькі ABBA, IKEA і Нобэлеўскія прэміі. Швэцыя — гэта цэлы сусьвет, і ўсё, чаго яны дасягнулі, яны дасягнулі толькі й выключна празь ветлівасьць. У Швэцыі, калі б ён прыйшоў у дом салісткі Ace of Base, пагрукаў у дзьверы і папрасіў, каб тая засьпявала яму песьню, яна б запарыла яму кубачак гарбаты, дастала б з-пад ложка акустычную гітару і зайграла б яму. І ўсё з усьмешкай. А тут? Бо ж калі б у яго ў руцэ не было пісталета, я б спусьціў яго са сходаў.

«Глядзі», — спрабую палемізаваць я. «Ніякіх глядзі, — бурчыць барадаты і ўзводзіць пісталет, — або апавяданьне, або куля ў галаву». Я разумею, што выбару няма. Чалавек абсалютна сур’ёзны. «Двое мужчынаў сядзяць у пакоі, — пачынаю я, — і раптам чуецца стук у дзьверы». Барадаты выпростваецца. На імгненьне мне здаецца, што яго захапіла апавяданьне, аднак не. Ён прыслухоўваецца да нечага іншага. Нехта сапраўды стукае ў дзьверы. «Адчыні, — кажа ён мне, — і нічога не спрабуй. Выправадзі яго адсюль як мага хутчэй, інакш гэта скончыцца дрэнна». Маладзён, які стаіць ля дзьвярэй — апытальнік. У яго да мяне некалькі пытаньняў. Кароткіх. Пра высокую вільготнасьць тут улетку і пра тое, як гэта ўплывае на мае нэрвы. Я кажу яму, што не зацікаўлены ўдзельнічаць у апытаньні, але ён усё адно праціснуўся ў кватэру. «Хто гэта?» — пытаецца ён і паказвае пальцам на барадатага. «Гэта мой пляменьнік з Швэцыі, — хлушу я. — Ён прыехаў сюды, каб пахаваць свайго тату, які загінуў у сьнежнай лавіне. Мы цяпер якраз пераходзім да тастамэнту. Ці ня будзеце Вы так ласкавы ўшанаваць нашае права на прыватнае жыцьцё і пакінуць памяшканьне?» «Ды ну, — апытальнік ляпае мяне па плячы. — Усяго некалькі пытаньняў. Дай брату твайму шанец зарабіць. Мне плацяць пагалоўна». Ён развальваецца на канапе з сваёй папкай. Швэд сядае побач зь ім. Я яшчэ стаю, спрабуючы захаваць цьвёрды тон. «Я прашу Вас выйсьці, — кажу я яму. — Вы прыйшлі ў нязручны час». «Нязручны, га? — апытальнік дастае з папкі вялізны наган. — Чаму ж нязручны — таму што брат твой — чурка? Для швэдаў дык я бачу ў цябе ёсьць мора часу. А для пацана з Марока, дзембеля, які пакінуў кавалак сваёй селязёнкі ў Лібане, для свайго дружбана няма нават хвіліны». Я спрабую яму растлумачыць, што гэта ня так. Што ён проста засьпеў мяне, калі я ўсё яшчэ быў з гэтым швэдам. Але апытальнік прыставіў ствол пісталета да вуснаў, даўшы знак, каб я заткнуўся. «Давай, хярач, — кажа ён, — без адмазак. Сядзь тут у фатэль і пачынай вывальваць». «Што вывальваць?», — пытаюся я. Насамрэч цяпер я ўжо сапраўды пад ціскам. У швэда таксама пісталет, тут можа ўзьнікнуць напружаньне, усход захад і ўсё такое, розьніца ў мэнтальнасьці. Або ён можа проста выбухнуць, бо хацеў, каб апавяданьне было толькі для яго, аднаго-адзінюткага. «Не даставай мяне, — пагражае апытальнік, — у мяне цярпеньне кароткае. Ну, давай валі якое-небудзь апавяданьне, хуценька, раз-два». «Так, —далучаецца да яго швэд у нечаканай згодзе і таксама настаўляе на мяне сваю прыладу. Я адкашліваюся і пачынаю зноў: «Трое мужчынаў сядзяць у пакоі...» «І безь ніякіх раптам стук у дзьверы», — папярэджвае швэд. Апытальнік не зусім разумее, што той мае на ўвазе, але ловіць хвалю. «Во-во, — кажа ён. — Бяз стуку ў дзьверы. Раскажы нешта іншае. Нечаканае». Я хвілінку маўчу, набіраючы паветра. Позіркі абодвух засяроджваюцца на мне. Як я заўсёды трапляю ў такія сытуацыі? З Амосам Озам ці з Гросманам такое б ніколі ў жыцьці ня здарылася. Раптам чуецца стук у дзьверы. Іхныя засяроджаныя позіркі робяцца пагрозьлівымі. Я паціскаю плячыма. Бо ж я тут зусім ні пры чым. У маім апавяданьні няма нічога зьвязанага з гэтым стукам. «Адшый яго, — загадвае мне апытальнік, — адшый яго, хто б гэта ні быў». Я адчыняю дзьверы толькі на шчылінку. Там стаіць разносчык піцы. «Вы Керэт?» — пытаецца ён. «Так, — кажу я, — але я піцу не замаўляў». «У мяне тут напісана — Замэнгоф, чатырнаццаць», — махае ён мне перад носам паперкай, а сам ужо праціснуўся ў хату. «Напісана, — кажу я, — але я не замаўляў ніякай піцы». «Сямейная, — не здаецца ён. — Палова ананас, палова анчоўсы. Ужо заплачана. У крэдыт. Толькі дайце мне на чай, і я мігам зьнікну». «І ты тут дзеля апавяданьня?» — дапытваецца швэд. «Якога апавяданьня?» — пытаецца разносчык. Відаць, што ён хлусіць і гэта яму ня надта добра ўдаецца. «Даставай, — кідае яму апытальнік, — ну, даставай ужо пісталет». «Няма ў мяне пісталета, — прызнаецца разносчык і дастае з-пад сваёй кардоннай скрынкі даўгі мясьніцкі нож, — але я парэжу яго на кавалачкі, як пастраму, калі ён мне тут зараз не расколецца на якую-небудзь казачку».

Яны трое сядзяць на канапе. Швэд справа, побач зь ім разносчык, зьлева апытальнік. «Я так не магу, — кажу я ім, — апавяданьне проста ня выйдзе, пакуль тут вы трое са зброяй, і ўсё. Ідзіце трошкі пагуляйце на двары, а калі вернецеся, у мяне ўжо нешта будзе гатовае». «Гэты гаўнюк патэлефануе ў паліцыю», — кажа апытальнік швэду. «Ён што, думае, што мы пальцам робленыя?» «Ну, давай хоць адно, і мы пойдзем, — моліць разносчык, — адно кароценькае. Ня жміся. Цяпер цяжкія часы. Беспрацоўе, тэракты, іранцы. Людзі прагнуць нечага іншага. Што ты думаеш прывяло нас, людзей у прынцыпе нармальных, аж сюды, да цябе? Роспач, чалавеча, роспач».

Я падтакваю і пачынаю зноў. «Чацьвёра мужчын сядзяць у пакоі. Горача. Нудна. Кандыцыянэр не працуе. Адзін зь іх просіць расказаць апавяданьне. Другі і трэці да яго далучаюцца...» «Гэта не апавяданьне, — злуецца апытальнік, — гэта справаздача. Гэта якраз пра тое, што тут цяпер адбываецца. Якраз тое, чаго мы спрабуем пазьбегнуць. Не грузі на нас рэчаіснасьць, як сьмецьцявоз. Падключы фантазію, брат мой, прыдумай, расслабся, зайдзі так далёка, як толькі можаш».

Я пачынаю зноў. «Адзін чалавек сядзіць сам у пакоі. Яму самотна. Ён пісьменьнік. Ён хоча напісаць апавяданьне. Вельмі шмат часу прайшло ад таго дня, калі ён напісаў сваё апошняе апавяданьне, і ён сумуе. Сумуе па тым адчуваньні, калі ствараеш нешта зь нечага. Так, нешта зь нечага. Бо нешта зь нічога — гэта ўжо наогул нешта выдумляць. Яно ня вартае таго дый няма тут і вялікай мудрасьці. Але нешта зь нечага — гэта калі ты адкрываеш нешта, што існавала ўвесь гэты час унутры цябе, адкрываеш яго ўнутры падзеі, якая ні разу ня здарылася. Чалавек вырашае напісаць апавяданьне пра сытуацыю. Не пра палітычную сытуацыю і не пра сытуацыю грамадзкую. Ён вырашае напісаць апавяданьне пра чалавечую сытуацыю паводле таго, як ён успрымае яе ў гэты момант. Але апавяданьне ня выйшла. Бо чалавечая сытуацыя паводле таго, як ён успрымае яе ў гэты момант, відаць, ня вартая апавяданьня. Ён ужо рыхтуецца адмовіцца ад сваёй задумы, як раптам...» «Я цябе ўжо папярэджваў, — перапыняе мяне швэд, — ніякіх стукаў у дзьверы». «Я мушу, — упіраюся я, — бяз стуку ў дзьверы няма апавяданьня». «Дай яму, — спагадліва кажа разносчык, — дай трошкі волі. Хоча стук у дзьверы? Хай будзе стук у дзьверы. Толькі хай ужо будзе нейкае апавяданьне».

Пераклаў з іўрыту Сяргей Шупа

Tags:

2012: кнігі і ўсё такое

Сёлета начытаўся кніжак трошкі болей, чым летась - 41 (было 40). Істотная навіна - купіў кіндл і некаторыя кнігі чыталіся на ім - мне спадабалася, асабліва калі ўлічыць, што месца на паліцах застаецца мала і доўга думаеш перш чым купіць нешта новае. Шкада, што вельмі шмат “маіх” кніг для кіндла недаступныя.

Mejše Kulbak. Zelmenjaner
Лявон Вольскі. Міларусь
Floryjan Czarnyszewicz. Nadberezyncy
Янка Купала. Раскіданае гняздо
Браты Грымы. Казкі
William Shakespeare. Macbeth
ʻAlāʼ Khālid. Alam khafīf ka-rīshat ṭāʼir tantaqilu bi-hudūʼ min makān li-ākhar (дачытаў да паловы, а пасьля наехала куча іншых справаў, кніжак, падарожжаў ігд...)
Владимир Набоков. Машенька
Владимир Набоков. Подвиг
Владимир Набоков. Приглашение на казнь
Владимир Набоков. Король, дама, валет
Макс Шчур. Аўтсайдэр
Ігар Бабкоў. Партрэт мастака, нябачны ў сутоньні
Владимир Набоков. Защита Лужина
Ева Вежнавец. Любоў зла
Андрэй Мрый. Запіскі Самсона Самасуя
Владимир Набоков. Камера обскура
Владимир Набоков. Отчаяніе
Владимир Набоков. Дар
William Shakespeare. King Lear
Miljenko Jergović. Inšallah, Madona, inšallah (in italiano)
Алесь Адамовіч. Vixi
Miljenko Jergović. Naci bonton
Miljenko Jergović. Izabrane pjesme Nane Mazutha
Etgar Keret. Pit'om dfika badelet
Etgar Keret. Tzinorot
Сергей Юрьенен. Фашист пролетел
Альгерд Бахарэвіч. Гамбурскі рахунак Бахарэвіча
Sayid Kashua. Aravim rokdim
Евгений Липкович. Девять
Martin Gilbert. Israel: A History

Апрача таго ў хатнім радыётэатры было прачытана ўголас:

Якуб Колас. Новая зямля
Альгерд Бaхарэвіч. Шабаны
Міленка Ергавіч. Іншала, Мадона, іншала
James Joyce. Odisseus (česky)
Molière. Lakomec (česky)
Якуб Колас. Сымон-музыка
Virginia Woolfova. Pani Dallowayova (česky)
Uladzimir Karatkevič. Evangelium od Jidaše (česky)
Уладзімір Караткевіч. Хрыстос прызямліўся ў Гародні
Jaroslav Hašek. Osudy dobrého vojáka Švejka. Díl 1, 2

Але прачытаў далёка ня ўсё, што плянаваў - даволі вялікі сьпіс перанёсься ў наступны год.

Вялікіх адкрыцьцяў сёлета не было, хіба што нарэшце прачытаў нешта старое, што даўно зьбіраўся - Кульбака, Юр'енена, сыстэматычна Набокава (кіндл!).

Расчараваньне - Швэйк. Я яго неяк у дзяцінстве прапусьціў, пасьля, гадоў пятнаццаць таму, пачынаў і кінуў - не пакаціла. Цяпер вырашылі “дабіць” - страшна цяжка, нудна, гумар аж занадта спэцыфічны. Карацей - вельмі цяжка ўявіць як гэтая кніга некалі стала ў Савецкім Саюзе такой культавай...

Абурэньне - пераклад Вацлавам Жыдліцкім “Хрыста...”. Мы чыталі паралельна - разьдзел перакладу, разьдзел арыгіналу. Катастрофа.

****************

За год пабываў у Нямеччыне (4 разы), Ізраілі, Літве, Беларусі, Харватыі, Вялікабрытаніі, Нідэрляндах.

Нарэшце дачакаўся выхаду перакладу кнігі “Іншала, мадона, іншала” Міленкі Ергавіча. На жаль, не ўдалося разам з аўтарам прыехаць у Менск.

Новага нічога перакладаць ня браўся, але думаю працягнуць знаёміць наш народ зь Ергавічам - выбіраю з трох ягоных кніг што далей...

З культурных падзеяў - прэзэнтацыі Альгердавых “Шабаноў” (завочна) і “Гамбурскага рахунку”, Ергавічавай “Мадоны”, Ляйпцыгскі кніжны кірмаш з шырокім беларускім удзелам, прэм'еры Свабоднага тэатру “Кароль Лір” у Лёндане і "Trash Cuisine" у Амстэрдаме.

Шок году - адмова ў беларускай візе ў сакавіку. Прыемны сюрпрыз - атрыманьне гэткай візы ў верасьні :)

Самая фантастычная падзея - гасьцяваньне зь Янам у Лётчыка. Чатыры фантастычна незабыўныя дні і ночы - Ігар, ты наш герой году!

פסטרמה

ЭК апублікаваў гэты тэкст учора ў сваім фэйсбуку.

*******************************************************************

Этгар Керэт

Пастрама

Трывога засьпявае нас на аўтастрадзе па дарозе да дзеда Ёнатана, за некалькі кілямэтраў на поўнач ад Тэль-Авіву. Шыра, мая жонка, спыняе машыну наўзбоч дарогі, мы выходзім, пакінуўшы бадмінтонныя ракеткі і валянчык на заднім сядзеньні. Леў трымае мяне за руку і кажа: “Тата, я трошкі хвалююся”. Яму сем гадоў, а сем гадоў - гэта такі ўзрост, у якім лічыцца ня кул казаць “я баюся”, дык замест гэтага ўжываецца слова “хвалююся”. Шыра кладзецца на ўзбочыне аўтастрады, як нам тлумачылі ў абвестках камандаваньня тылу. Я кажу Леву, што і ён мусіць легчы. Але ён так і стаіць, моцна сьціскаючы маю руку сваёй. Маленькай і ўспацелай. “Дык кладзіцеся ўжо”, - узьнімае Шыра голас, каб перакрычаць гул сыгналу трывогі. “Можа, пагуляем у сэндвіч з пастрамой?” - кажу я Леву. “А што гэта?” - пытаецца ён, не адпускаючы маёй рукі. “Мама і я - лусты хлеба, - тлумачу я, - а ты - скрылёк пастрамы, і нам трэба скласьці разам як мага хутчэй сэндвіч з пастрамой. Давай, кладзіся цяпер на маму”, - кажу я, і Леў кладзецца Шыры на сьпіну і моцна яе абдымае. Я кладуся на іх, упіраючыся рукамі ў вільготную зямлю, каб на іх ня ціснуць. “Мне так прыемна”, - кажа Леў і ўсьміхаецца. “А самы кайф - гэта быць пастрамой”, - кажа Шыра пад ім. “Пастрама!” - крычу я. “Пастрама!” - крычыць жонка. “Пастрама!” - крычыць і Леў, і голас яго дрыжыць, няясна ці то ад хваляваньня, ці то ад страху. “Тата, - кажа мне цяпер Леў, - глядзі, на маму лезуць мурашы”. “Пастрама з мурашамі!” - крычу я. “Пастрама з мурашамі!” - крычыць жонка. “Фу!” - крычыць Леў. І тады чуецца выбух. Моцны, але далёка. Мы яшчэ доўга ляжым адно на адным бяз рухаў. Мае рукі, якія трымаюць вагу майго цела, пачынаюць балець. Краем вока я магу бачыць, як іншыя кіроўцы, якія таксама ляжалі на ўзбочыне, устаюць і абтрасаюць зямлю з вопраткі. Я таксама ўстаю. “Кладзіся, - кажа мне Леў. - Кладзіся назад, тата, ты разбураеш наш сэндвіч”. Я зноў кладуся на хвілінку і кажу: “Вось, гульня скончылася, мы выйгралі”. “Але гэта так прыемна, - кажа мне Леў, - паляжы яшчэ хвілінку”. Мы застаемся ляжаць яшчэ некалькі сэкундаў. Мама ўнізе, тата наверсе, а ўсярэдзіне Леў і яшчэ некалькі рыжых мурашоў. Калі мы ўрэшце ўстаем, Леў пытаецца, дзе ракета. Я паказваю ў кірунку, адкуль чуўся выбух: “Было чуваць быццам бы яна выбухнула недалёка ад нашага дома”, - кажу я. “Эх, - кажа Леў расчаравана, - цяпер Лагаў напэўна зноў знойдзе асколкі для сваёй калекцыі. Учора ён прынёс у клясу жалезны кавалак ранейшай ракеты з эмблемай фірмы і назвай па-арабску”. “Лепш так, чым калі б выбухнула тут каля нас, - кажа Шыра, страсаючы пясок і мурашоў з штаноў. “Лепш за ўсё, калі б гэта было дастаткова далёка, каб з намі нічога ня здарылася, але дастаткова блізка, каб я мог сабраць асколкі”, - падсумоўвае Леў. “Лепш за ўсё - гэта бадмінтон на траўцы ў дзеда”, - пярэчу я яму і адчыняю заднія дзьверы машыны. “Тата, - кажа мне Леў, пакуль я прышпіляю яго на заднім сядзеньні, - абяцаеш, што калі зноў будзе трывога, ты і мама зноў пагуляеце са мной у пастраму?” “Абяцаю, - кажу я, - а калі нам надакучыць, я навучу цябе гуляць у тосьцік з сырам”. “Так!” - кажа Леў і праз імгненьне робіцца сур'ёзным. “А што калі ўжо больш ніколі ня будзе трывогаў?” - занепакоена пытаецца ён. “Мне здаецца, што будзе, прынамсі яшчэ адна або можа дзьве”, - спрабую я яго супакоіць. “А нават калі й не, - дадае мама зь сядзеньня кіроўцы, - заўсёды будзе можна гуляць і безь ніякай трывогі”.
13 лістапада ў кнігарні “логвінаЎ” адбудзецца прэзентацыя кнігі прозы баснійска-харвацкага пісьменніка Міленкі Ергавіча “Іншала, Мадона, іншала”.

чытайце цалкам на prajdzisvet.org

рукі абрываць

Чытаем уголас Караткевічавага Хрыста. Кавалак чэскага перакладу, пасьля той самы кавалак у арыгінале.

Спачатку пераклад:

…jeho ústa se dotkla čehosi nevýslovně hebkého, jemného, sladkého, opojného, po čem toužil celý život. Oba zvolna padali do trávy. Jednotlivá stébla mu plula před očima, přibližovala se, až znehybněla. Snad se otřásla celičká země, když dopadli na měkký zarosený travník, a v záplavě nesmírného štěstí se nad nimi otevřela nebesa...

І мне робіцца сорамна за гэтую софт-порн графаманію. Няўжо Караткевіч так мог!

Ну, глянем - што ж там было...

…вусны ягоныя прыпалі ўжо да чагосьці, і гэтага ён чакаў усё жыцьцё, і паплылі бліжэй да ягонага аблічча травы і спыніліся, а пасьля, празь незьлічоныя стагодзьдзі, здрыганулася зямная цьвердзь.

Ляцелі аднекуль галасы, чуліся за мурам крокі, сьмех і гукі лютні. У зьзяньні месяца засьпявалі маладыя галасы:

Глог у цямноцьці сіні
На Замкавай цьвіў старане,
Калі на падвор'е дзяўчыны
Дзівосны прыйшоў ганец.
Сказаў ён ёй: “Кахаю”,
Зь любоўю сказаў і тугой.
І засьпявалі на небе:
“Дзяўчына, Пан Бог з табой”.

Ціхі голас казаў, што нехта любы, мілы і каханы. А над усім гэтым у месячным дыме распасьціралася бяздоннае неба, і мігцела ў ім то белая, то сіняя, то вясёлкавая зорка.


Ну б яшчэ зразумеў, каб перакладчык толькі выкінуў тое, з чым ня справіўся. Але паглядзіце тую ванітную адсябяціну, што гэты дзед дапісаў! (у тэксьце выдзелена тлустым)

Спадзяюся, што ён трапіў у перакладчыцкае пекла...

Брод

"...и вот трамвай выезжает на дамбу, с высоты которой видно, как на горизонте долина, заросшая бурьяном, восходит к элеватору, похожего на мертвого слона..."

тапаграфія сутоньня, Душка Крюков Самотей пайшлі, але пакінулі дзьверы прачыненымі, і празь зеўру прагалу вее пройма застылага часу і зацягвае ў золкую цемру, у вязкі вір часапрасторы

мы ўжо блізка
Сёння ў Café Europa - "Атлянтыда беларускага ідышу". Сустрэліся са старым знаёмцам Довідам Кацам на фоне Праскай канфэрэнцыі па ханаанскай мове.

Атлянтыда беларускага ідышу

Я ў Менску 11-17.11.

Пакуль што ў плянах:

13.11 Прэзэнтацыя кнігі Міленкі Ергавіча "Іншала, мадона, іншала" у логвінаве.
15.11 Прэзэнтацыя кнігі "Гамбурскі рахунак Бахарэвіча" у галерэі Ў.

Буду рады пабачыць усіх сяброў, знаёмых, незнаёмых, ворагаў і абыякавых :)

Да сустрэчы! Удакладненьні - па меры набліжэньня тэрміну.

Зноў за старое...

Першыя дзьве старонкі ўганараванага ва Ўроцлаве раману Міленкі Ергавіча:

*************************************************

СЭРДА СЬПЯВАЕ Ў СУТОНЬНІ НА ДУХАЎ ДЗЕНЬ

1. Лазар

Ляжыць Сэрда Капурава на халоднай зялёнай пліце, голая і шэрая, з галавой закінутай назад, нібы яна малая дама на далмацкім пляжы і хацела б, каб загарэла шыя, або глядзіць назад, каб пабачыць, як выглядае свет дагары нагамі. Грудзі ў Сэрды з дзвюма дробнымі хлапечымі смочкамі, крыху няправільныя і раскосыя, яе рукі па-каралеўску тонкія, з доўгімі пальцамі, ляжаць без справы ўздоўж бакоў і сцёгнаў, ногі доўгія, як у мадэлькі, роўныя і пругкія, ногі славянскіх ахоўніц Мэштравіча; усё ў Сэрды створана так дакладна і дасканала, быццам яна не звычайная жанчына, або дзяўчына, дакладней дзяўчынка, бо якая б яна ні была прыгожая і прывабная, так што абняў бы яе і ніколі не адпускаў, нешта ў ейным целе сведчыць, што ёй толькі трынаццаць, можа чатырнаццаць ці найболей пятнаццаць гадоў. А што гэта - невядома, і няведанне гэтае бянтэжыць Лазара Хранілавіча, і ён ужо доўга спрабуе ў Сэрдзе Капуравай пабачыць нейкую іншую, ва ўсякім разе старэйшую і больш кранутую светам жанчыну, магчыма сваю аднагодку, каб абняць яе і добра выплакацца у ейных абдымках. Набралася ў ім усяго, так што і заплакаў бы, як бывае, калі набярэцца ў чалавека. Ён нізавошта б не драматызаваў сваю сытуацыю.

І пакуль ён так на яе паглядае і нясмела дакранаецца да ейнага цела, цягнецца пальцам да яе ўлоння, чый трохкутнік ледзь зарослы некалькімі рэдкімі цёмнымі валаскамі, а астатнія нібы з часам павыпадалі, Лазар адчувае страх ад таго, што нехта мог бы прыйсці. Гэты страх, вядома ж, быў без прычыны, трэцяя гадзіна ночы, зачыненыя і замкнутыя вялізныя жалезныя дзверы, цяжкія, як на ўваходзе ў атамнае сховішча, і ніхто апрача яго не можа іх адчыніць. Але Лазар усё роўна баіцца таго, што робіць, ходзячы вакол Сэрды, набліжаючыся да яе грудзей, нахіляючыся над імі, пакуль яму не падасца, што зараз на яе ўпадзе, тады ён раптоўна ўзнімаецца і зноў апускаецца, абхапляе яе ўсю, такую чыстую і прыгожую, а пасля, стаміўшыся, сядае на крэсла, што прынёс з вартоўні пры браме, запальвае цыгарэту і глыбока ўздыхае, як і ўсякі стомлены і грэшны чалавек.