
Прачытаў (адклаўшы на пару дзён майго Аль-Харата...)
Пацьверджу пэсымістычныя прагнозы – так, гэта не раман, ня твор, а рабочыя матэрыялы, work in progress, паводле якіх абсалютна немагчыма сказаць – посьпех гэта ці правал. Зададзеныя нейкія сюжэтныя пункціры, паасобныя элемэнты кампазыцыі, зь якіх ня складваецца нічога, як ні перабірай тыя карткі.
Так што ніякай сэнсацыі не адбылося. Аўтар і ў гэтым тэксьце застаецца верны сам сабе – правакуе, распальвае антыпатыі, бліскуча гуляе са словамі. Будучы дапісанай, гэтая кніга, напэўна, заняла б месца побач з Лалітай і Адай, праўда, у данесеных да нас фрагмэнтах не адчуваецца ні цнатлівай маральнасьці першай, ні прасьветленай тугі другой. Настрой Лауры – беспрасьвецьце, у гэтым творы эротыку часам зьмяняе парнаграфія, а самая аптымістычная сюжэтная лінія – гэта экстатычнае самазьнішчэньне героя.
Напэўна, тыя, хто не любіў Набокава, будуць не любіць яго яшчэ болей, а прыхільнікі яго творчасьці парадуюцца магчымасьці зазірнуць за плячо майстра, адчуць ягоны пульс і дыханьне. Бясспрэчнай падзеяй сталася сама кніга – узор кнігарскага мастацтва - даволі цяжкі том, шчыльная папера, факсыміле картак з пэрфарацыяй, па контурах якой іх можна вырваць з аркуша, каб пасьля складаць зь іх свае пасьянсы. Густоўная чорна-бела-чырвоная колеравая камбінацыя, адмыслова створаныя шрыфты, тытулы, якія зьнікаюць на аркушы – гэтую кнігу заўсёды будзе прыемна ўзяць у рукі, пагартаць, прачытаць нешта на адвольна выбранай старонцы...
Карацей, я не расчараваны – я атрымаў нават больш, чым можна было спадзявацца пасьля чытаньня злоснай крытыкі ўчынку Дзьмітрыя Набокава. Але перакладаць “Арыгінал Лауры”, думаю, сэнсу няма...